Niet van toepassing

Yes, it’s a go en wat vind ik het spannend! Ik heb me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en mijn bedrijf is geregistreerd onder de naam Jennifer Rose.

Zoals ik in mijn ondernemersplan heb geschreven heb ik maar één missie: mensen, door middel van aanraking en gesprekken, helpen (weer) dichter bij zichzelf te laten komen en (pijnvrij!) te genieten van de mooie dagelijkse dingen.

Ja, ik weet het, voor de één klinkt dit misschien meer als hocuspocus dan voor de ander, en laat ik heel duidelijk zijn dat ik geen symptomen ga bestrijden en/of diagnoses ga stellen, maar ik ben er van overtuigd dat als mensen weer gaan voelen wat er in het lichaam gebeurd zij een veel gelukkiger leven zullen hebben. Door mijn aanrakingen en gesprekstechniek kan ik mensen hierbij helpen. Zij zullen weer gaan voelen, veel meer in het hier en nu zijn en leren genieten van alle kleine en grote kado’s die op het pad liggen.

Hoe ik dit weet? Omdat ik in de afgelopen maanden al verschillende mensen op mijn tafel en bank heb gehad en de reactie zijn erg positief. Toch vind ik het spannend om het nu voor “het echie” te gaan doen!

Waarom? Ik mag, oh nee ik moet!, een monetaire waarde koppelen aan mijn diensten om in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien. Tja, dat vind ik spannend! Het zorgt voor gedachtespinsels. Van die spinsels die alle oude conditioneringen en onzekerheden ineens weer naar de oppervlakte laten komen. Ook al heb geleerd dat gedachten over het verleden en de angsten voor de toekomst niet van toepassing zijn, moet ik nu toch even mijn best doen om weer in het nu te komen. Gewoon weer terug in mijn vertrouwen, voelen en doen.

Mijn gedachtensprongen zijn niet meer van toepassing.

Jij doet het gewoon…

“Jij doet het gewoon! Jij maakt je niet druk over alle zekerheden en verantwoordelijkheden, jij durft gewoon je hart te volgen.” Dit is wat momenteel veel vriendinnen tegen mij zeggen. En iedere keer als ik dat hoor, dan weet ik eigenlijk niet goed wat die zinnen met mij doen. Ja, ik ga inderdaad een volgende stap zetten. Nee, het is geen volgende stap, ik ga wéér mijn hart volgen. In september start ik met de opleiding massagetherapeut en ga ik me omscholen. Ik heb altijd al mensen willen helpen en ook daadwerkelijk geholpen. Dus dit voelt als een hele natuurlijke stap.

En toch,… toch doen de opmerkingen van mijn vriendinnen wat met mij.

Ineens voel ik de vragen die beginnen met “maar wat als…dan…” in me opkomen. Niet alleen de vragen komen in me op, maar ik loop al een paar dagen met hoofdpijn. Je kent het vast wel, zo’n hoofdpijn die net niet erg genoeg is om een molletje in te nemen, maar wel zo’n zeurend irritant gevoel. Zelf weet ik eigenlijk wel waar mijn hoofdpijn vandaan komt. Maar het is zó dubbel; ja, ik vind het héél spannend om weer voor mezelf te beginnen. Maar het voelt ook zo vertrouwd en goed om deze stap te zetten!

Ik voel me sterker en mijn energie stroomt weer. En toch word ik de laatste paar dagen enorm uitgedaagd. De uitdagingen zijn heel divers; zo vallen er pittige rekeningen van bijvoorbeeld de orthodontist op de mat of naheffingen van mijn energieleverancier. En ja, dan grijpt het me toch wel naar de keel! Het zorgt er ook voor dat ik weer in mijn hoofd ga zitten, die vervolgens overuren maakt, want tja, mijn ego weet mij feilloos te vertellen dat ook die rekeningen straks betaald moeten worden net als mijn huur en natuurlijk alles wat er nodig is om mijn kinderen gezond op te voeden. Kortom, uitdagingen genoeg die mijn ego voeden! Mijn ego vindt tenslotte dat ik een “gewone” baan met een goed salaris moet gaan zoeken. Zoals het hoort…

NEE! Dat is niet wat ik wil! Ik wil een goed lopende praktijk waar mensen met een blij gevoel weer weggaan.

Mijn hoofdpijn blijft aanhouden en dat zit me niet lekker. Weet je wat ik op dit soort momenten doe? Dan pak ik het boek van Christiane Beerlandt (ja, echt dat doe ik 😉 ) en zoek ik op wat zij schrijft over hoofdpijn. Haar eerste zin begint met: “Angst. Je vertrouwt onvoldoende op je zelf. Je tracht te veel alles te omvatten met een nerveus piekeren en peinzen. Een aarzeling: zal ik doorgaan of niet? Zal ik deze weg kiezen?….” 

Vervolgens schrijft zij dat haar kernoplossing is: DOORGAAN! Vertrouw volledig op je intuïtie en vraag je niet af wat anderen ervan vinden. Pieker niet langer, laat los en vertrouw.

DAT ga ik doen! Ik bedank mijn ego en volg mijn pad.

Ben jij waarachtig? Ik was het niet.

Was ik waarachtig? Nee! Ja, ik kan heel veel woorden in een zin verwerken, ik kan anderen heel goed enthousiasmeren of een spiegel voorhouden, maar als het om mezelf gaat… nou dan hou ik liever mijn mond.

Waarom? Omdat ik heel lang “bang” was. Bang om veroordeeld te worden, bang om te falen, bang om de ander teleur te stellen. Ja, echt!! Ik vond het -tot voor kort – heel belangrijk wat de ander van mij vond.

In mijn hoofd dacht ik het allemaal onder controle te hebben, maar mijn lichaam dacht daar anders over.

Eigenlijk is het heel knap van mijn lichaam, maar oh wat doet het pijn! Heeeeeeel veel pijn! Hoe minder ik van mezelf liet zien, hoe heftiger de klachten waren.

Zo kan ik me nog goed herinneren wat er na de geboorte van mijn 1e gebeurde. In die tijd werkte ik bij de Postbank, je weet wel die hele leuke bank met die blauwe leeuw. Ik zou na de bevalling gewoon fulltime blijven werken. Ik was tenslotte ambitieus, kon nog flinke stappen op de carrièreladder zetten én mijn ouders waren héél trots op mij. Die kon ik toch niet teleurstellen door eigenlijk iets anders te willen? Toch? Zo gezegd zo gedaan. Ik bleef fulltime werken.

Totdat ik mijn stem verloor. Na weken zonder stem en lamlendig rond te lopen kwam ik bij de KNO arts terecht. Hij kon geen medische afwijkingen vinden, hoorde het verhaal – verteld door mijn toenmalige man – aan en vroeg of ik wel deed wat ik echt wilde. Die ene vraag… die zorgde ervoor dat mijn traanbuizen geactiveerd werden. Zijn advies: vertel wat je écht wilt en handel daar naar!

Na lang wikken en wegen en mezelf voortdurend de vraag stellen “Wat is het ergste dat er kan gebeuren?” heb ik iedereen verteld dat ik moeder wilde zijn en niet fulltime meer wilde werken. Mijn ouders en collega’s zeiden nog net niet “duh, dat is toch logisch.” Pfff… een pak van mijn hart en mijn stem is niet meer weggeweest.

Jaren gingen voorbij, met wat ups and downs, maar wie heeft dat niet? Ik had inmiddels de overstap naar Nationale Nederlanden Rotterdam gemaakt om dichter bij huis te werken en dus meer bij mijn kinderen te zijn. Goede keuze dacht ik toen, totdat mijn lichaam weer signalen gaf. Deze waren weliswaar anders, maar ik had ze wel weer… 😦

Ik had toch geleerd? Ja, dat had ik zeker. Alleen wist ik toen nog niet dat mijn persoonlijke ontwikkeling verschillende fases doorloopt. Ik was blijkbaar toe aan een nieuwe fase :).

Ik dook mijn nieuwe fase in, stapte de “Gouden Kooi” uit en begon voor mezelf. De kilo’s vlogen eraf, ik had geen (lichamelijke) klachten meer én ik was blij!

Tot dat ene moment…. ik verloor mijn focus. Ik werd -weet ik nu- (financieel en emotioneel!) uitgedaagd om op mijn pad te blijven en verloor. Ik stopte met Jennifer’s Kitchen, mijn huwelijk was niet meer en ik had mijn lieve maar vooral prachtige vriendin verloren. Ik moest weer focussen.

Ik vond een huis, ik werd gevraagd voor een functie als directeur en de liefde was mijn leven in gelopen. Kortom, ik was weer blij. Ik voldeed tenslotte weer aan de maatschappelijke en bovenal ouderlijke verwachtingen.

Maar was ik écht gelukkig?

Nee, durf ik nu te schrijven. Ik liet, weliswaar op een ander niveau, mezelf weer niet horen. Dit keer werd dit vanuit een andere motivatie/conditionering gedreven. Dat liet mijn achillespees mij jaren weten.

Terwijl de orthopedisch chirurg dacht het op te kunnen lossen door mijn enkel in gips te zetten, wisten Karin Overgaag en later Conny Coppen wel tot de kern van mijn probleem te komen. Zij gingen met mijn lichaam én geest aan de slag. Ik hoefde niet te praten en toch wisten ze het probleem te verhelpen.

Magisch en in het bijzonder een verrijking!

Hoe nu verder? Ik gun anderen mijn levenslessen, maar dan zonder de lichamelijke klachten en pijnen! En dus, heb ik een missie: anderen helpen (weer) dichter bij zichzelf te laten komen en (pijnvrij!) te genieten van de mooie dagelijkse dingen.

Je gaat té snel

Flubber… weer hoor ik de woorden “je gaat te snel.” Dit keer tijdens het roeien.

Grappig hé, vroeger had ik -dankzij mijn ouders- de bijnaam Stoffel. Je weet wel die hele trage schildpad uit de Fabeltjeskrant. De bijnaam had ik niet omdat ik, net als Stoffel, vaak bij de huisarts zat, maar omdat ik volgens mijn ouders traag was.

Tja, en nu, op 41 jarige leeftijd, hoor ik héél vaak “je gaat te snel!”. Die opmerking doet iets met me. Het roept niet alleen vragen op, maar maakt me ook een beetje weerbarstig. Of word ik er een beetje ibbelig van? Ik weet het echt niet!

Ikzelf heb namelijk niet het idee dat ik té snel ga, sterker nog ik heb vaak het idee dat ik te langzaam ga. Mijn ouders noemden me toch niet voor niets Stoffel. Maar ja, als ik nu ook al tijdens het roeien die 4 woorden hoor, dan zal er toch echt wel een kern van waarheid in zitten.

Hoe erg is het nu eigenlijk dat ik -vooral in de ogen van de ander- te snel ga?

Helaas is het erg. Ja, echt… :(. Als ik razend enthousiast iets bedenk of doe, dan vergeet ik nog weleens af te stemmen op mijn omgeving….

Het idee zit vaak al een hele tijd in mijn hoofd, waardoor ik al gewend ben aan het idee. Maar ja, de ander nog niet. Die weet vaak niets van mijn ideeën en als ik ze dan met mijn omgeving deel, ga ik vrijwel direct over tot actie. En tja…dat gaat dan toch echt wel te snel voor de ander. Ook de ander heeft even tijd nodig om het te laten landen. 😊

Dus mijn tip aan mezelf en misschien zelfs aan jou als lezer: doseer het delen van ideeën dan wel acties. Waarom? Dat zorgt ervoor dat jij en ik nog beter met elkaar in verbinding komen. En verbinden versterkt! 

Mijn weegschaal en ik

Tijdens het avondeten vertelde mijn lieve dochter dat ze tijdens haar hockeykamp maar liefst 1 kilo was afgevallen. Niet dat ze hoeft af te vallen! Ze is prachtig en slank alleen vond zij het interessant om het te weten en met ons te delen.

Hierop reageerde mijn oudste (de scherpzinnige 14 jarige) “Als je wil afvallen, moet je de weegschaal weggooien! Want het getal dat je ziet staan zorgt alleen maar voor stress en van stress word je dik.”

Nadat ik was bijgekomen van zijn opmerking, ging ik toch óók op de weegschaal staan. Zo nieuwsgierig als dat ik ben…
Ik roei sinds kort twee keer per week op de Rotte, loop iedere dag gemiddeld 7 km met de honden en fiets naar mijn bestemmingen (een auto hebben we al een tijdje niet meer). Mijn kleding zit niet strakker, dus ja ik denk wel dat ik blij word van het cijfer op de weegschaal.

Potverdrie…de kilo’s zijn er in plaats van afgevlogen gewoon aangevlogen! En dat in een paar weken tijd….

De eerste shock is voorbij en dus tijd voor een stukje reflectie. Zorg ik eigenlijk wel goed genoeg voor mezelf?

Ik kan nog weleens een ontbijtje overslaan en als ik wel ontbijt eet ik yoghurt met cruesli of een boterham met kaas, jam of iets anders. Fruit en ik hebben een haat-liefde verhouding. Ik ben dol op aardbeien, maar ik vind ze té duur! Ditzelfde geldt ook voor blauwe bessen en frambozen. En alleen al het uitspreken van de woorden banaan of sinaasappels zorgt ervoor dat ik gekke bekken ga trekken en IEUW schreeuw! Tja, dan hebben we de lunch nog…ook dat wisselend van dag tot dag.  Zonder kinderen maak ik een salade of even snel een boterham en als de kinderen thuis zijn, dan lunchen we samen. Ditzelfde geldt voor het avondeten. Met kinderen wordt er gewoon gekookt, maar ja zonder kinderen wil ik ook nog wel eens voor iets té makkelijks kiezen of heb ik “eet-dates”. Kortom, geen pijl op te trekken, maar overmatig eten doe ik niet.

Zit mijn gewicht dan toch tussen mijn oren?

Ik weet van mezelf dat wanneer ik me niet veilig voel (lees: ik ga een onzekere periode tegemoet) dat ik mezelf opblaas. Want tja, als ik groot ben dan ben ik minder kwetsbaar…. En dat terwijl ik me nu héél kwetsbaar voel.

Waarom doet voor mezelf zorgen zo’n pijn? 

Eén van de eerste dingen die mijn coach Jolanda van Gorp mij tijdens mijn Burn-Out leerde was; hoe ga ik goed voor mezelf zorgen? Dat deed ik namelijk niet! Ik was zo geconditioneerd met onder andere het please-syndroom. Ik wilde iedereen (lees: privé én zakelijk) maar pleasen in de hoop dat ze mij leuk, aardig, lief, slim et cetera vonden. En als men dit niet deed, veroordeelde ik mezelf, want (zo zou mijn oude ik reageren) het lag tenslotte aan mij.

En ja, deze conditionering heeft me heel lang héél veel opgeleverd, maar ergens knapte het. Ik kon niet langer meer én nu weet ik: IK WIL HET OOK NIET MEER!

Het is tijd om goed voor mezelf te zorgen. Maar hoe doe ik dit? Ik ben gaan roeien, probeer meer “ik-tijd” in te plannen, ben naar mijn gezin, mijn liefde en directe vriendinnen duidelijker in wat ik wel en niet leuk vind. En weet je? Niemand is weggelopen, sterker nog het geeft rust en verbind! Rust in het hoofd en lijf.

Tot dat ene moment…. Een voor mij heel spannend moment. Zo’n moment waar ik vroeger van had gedacht: laat maar…. ik slik alles zelfs al gaat dit ten koste van mezelf…..

Ik heb me kwetsbaar opgesteld en mijn gesprekspartner verteld dat ik dit heel spannend vond. Sterker nog; ik heb mijn gesprekspartner verteld dat ik aan het leren ben en op dít niveau nog niet geslaagd ben en dat ik daarom op zoek ga naar iemand die mij kan helpen. Gewoon iemand die met mij meekijkt. Meer dan logisch vond mijn gesprekspartner….

Tja,…en als dan blijkt dat dat ene spannende moment volgens de “meelezer” niet valt in de categorie “goed voor jezelf zorgen” wat doe je dan? Ik heb geleerd om dan tóch, ondanks de vreselijke pijn en het voelbare verdriet voor mezelf te kiezen….

Want persoonlijke groei is net als afscheid nemen, dat doet ook pijn….