Ben jij waarachtig? Ik was het niet.

Was ik waarachtig? Nee! Ja, ik kan heel veel woorden in een zin verwerken, ik kan anderen heel goed enthousiasmeren of een spiegel voorhouden, maar als het om mezelf gaat… nou dan hou ik liever mijn mond.

Waarom? Omdat ik heel lang “bang” was. Bang om veroordeeld te worden, bang om te falen, bang om de ander teleur te stellen. Ja, echt!! Ik vond het -tot voor kort – heel belangrijk wat de ander van mij vond.

In mijn hoofd dacht ik het allemaal onder controle te hebben, maar mijn lichaam dacht daar anders over.

Eigenlijk is het heel knap van mijn lichaam, maar oh wat doet het pijn! Heeeeeeel veel pijn! Hoe minder ik van mezelf liet zien, hoe heftiger de klachten waren.

Zo kan ik me nog goed herinneren wat er na de geboorte van mijn 1e gebeurde. In die tijd werkte ik bij de Postbank, je weet wel die hele leuke bank met die blauwe leeuw. Ik zou na de bevalling gewoon fulltime blijven werken. Ik was tenslotte ambitieus, kon nog flinke stappen op de carrièreladder zetten én mijn ouders waren héél trots op mij. Die kon ik toch niet teleurstellen door eigenlijk iets anders te willen? Toch? Zo gezegd zo gedaan. Ik bleef fulltime werken.

Totdat ik mijn stem verloor. Na weken zonder stem en lamlendig rond te lopen kwam ik bij de KNO arts terecht. Hij kon geen medische afwijkingen vinden, hoorde het verhaal – verteld door mijn toenmalige man – aan en vroeg of ik wel deed wat ik echt wilde. Die ene vraag… die zorgde ervoor dat mijn traanbuizen geactiveerd werden. Zijn advies: vertel wat je écht wilt en handel daar naar!

Na lang wikken en wegen en mezelf voortdurend de vraag stellen “Wat is het ergste dat er kan gebeuren?” heb ik iedereen verteld dat ik moeder wilde zijn en niet fulltime meer wilde werken. Mijn ouders en collega’s zeiden nog net niet “duh, dat is toch logisch.” Pfff… een pak van mijn hart en mijn stem is niet meer weggeweest.

Jaren gingen voorbij, met wat ups and downs, maar wie heeft dat niet? Ik had inmiddels de overstap naar Nationale Nederlanden Rotterdam gemaakt om dichter bij huis te werken en dus meer bij mijn kinderen te zijn. Goede keuze dacht ik toen, totdat mijn lichaam weer signalen gaf. Deze waren weliswaar anders, maar ik had ze wel weer… 😦

Ik had toch geleerd? Ja, dat had ik zeker. Alleen wist ik toen nog niet dat mijn persoonlijke ontwikkeling verschillende fases doorloopt. Ik was blijkbaar toe aan een nieuwe fase :).

Ik dook mijn nieuwe fase in, stapte de “Gouden Kooi” uit en begon voor mezelf. De kilo’s vlogen eraf, ik had geen (lichamelijke) klachten meer én ik was blij!

Tot dat ene moment…. ik verloor mijn focus. Ik werd -weet ik nu- (financieel en emotioneel!) uitgedaagd om op mijn pad te blijven en verloor. Ik stopte met Jennifer’s Kitchen, mijn huwelijk was niet meer en ik had mijn lieve maar vooral prachtige vriendin verloren. Ik moest weer focussen.

Ik vond een huis, ik werd gevraagd voor een functie als directeur en de liefde was mijn leven in gelopen. Kortom, ik was weer blij. Ik voldeed tenslotte weer aan de maatschappelijke en bovenal ouderlijke verwachtingen.

Maar was ik écht gelukkig?

Nee, durf ik nu te schrijven. Ik liet, weliswaar op een ander niveau, mezelf weer niet horen. Dit keer werd dit vanuit een andere motivatie/conditionering gedreven. Dat liet mijn achillespees mij jaren weten.

Terwijl de orthopedisch chirurg dacht het op te kunnen lossen door mijn enkel in gips te zetten, wisten Karin Overgaag en later Conny Coppen wel tot de kern van mijn probleem te komen. Zij gingen met mijn lichaam én geest aan de slag. Ik hoefde niet te praten en toch wisten ze het probleem te verhelpen.

Magisch en in het bijzonder een verrijking!

Hoe nu verder? Ik gun anderen mijn levenslessen, maar dan zonder de lichamelijke klachten en pijnen! En dus, heb ik een missie: anderen helpen (weer) dichter bij zichzelf te laten komen en (pijnvrij!) te genieten van de mooie dagelijkse dingen.