Ik wil niet jagen!

Jeetje….en dan ineens valt het kwartje nog harder…mijn missie is al lang duidelijk, namelijk andere met liefde onbaatzuchtig en compassievol helpen. En ja, helpen in de meeste brede zin van het woord. Dit kan zijn door het voeren van gesprekken, het geven van raad, het doen van lichaamswerk of het ondersteunen van ondernemers/bedrijven. Alleen bereik ik niet iedereen die hulp nodig heeft.

Waarom niet? Omdat ik geld vraag voor het aanbieden van mijn hulp. Ik hoor je denken, ” duh, dat is toch logisch! Ook jij hebt een gezin te onderhouden en hebt vaste lasten die betaald moeten worden.” Ja, dat klopt helemaal. Toch voelt dat niet goed. En nee, dat heeft niet te maken met het niet erkennen van mijn kwaliteiten! Het heeft te maken met het de ander, die het harder nodig heeft dan ik, het gunnen. Mededogen en compassie zijn voor mij de woorden die er bij passen.

Als ik me inleef hoe het vroeger mogelijk is gegaan, ik heb het dan over heel vroeger, dan kan ik mezelf zien zitten. In een zo’n klein schattig huisje. Het is een komen en gaan van mensen. Mensen die via via bij mij terecht komen voor raad en daad. Zonder ook maar een bijdrage te vragen, krijg ik wel betaald. Hetzij in de vorm van munten of producten die ik weer kan gebruiken.

Maar ja, dan weer even terug in deze realiteit. Er komen vaak (onbekende) mensen op mijn pad die hulp nodig hebben. En ja, die help ik, geheel onbaatzuchtig vanuit mededogen en compassie, ook al weet ik dat ik met het aanbieden van hulp aan vreemde niet de huur en mijn andere vaste lasten kan betalen. Sterker nog, het levert serieuze stress op als ik niet betaald wordt voor een ” echte” opdracht. Ondanks de stress wil ik toch graag hulp aan kunnen bieden zonder daar een harde prijs tegenover te zetten.

Hmmm…Kan ik dan in deze tijd gaan ruilen? Want iemand die het financieel niet breed heeft en juist heel hard een massage of reflectie kan gebruiken, heeft vast iets anders aan te bieden wat voor mij interessant is. Toch?

Ik wil niet jagen naar klanten die een betaalde dienst afnemen. Ik wil dat mensen die mijn hulp nodig hebben mij weten te vinden en zelf bepalen of ze voor die hulp een bijdrage willen/kunnen betalen, of dat zij producten in ruil meenemen. Daar word ik eigenlijk heel blij van. Oei…hoe nu verder?

2 gedachtes over “Ik wil niet jagen!

  1. Jiska zegt:

    Duidelijk verhaal en moedig van je om dit gevoelige maar realistische onderwerp bespreekbaar te maken.

    Ik denk dat ieder weldenkend mens wel begrijpt dat jij bezig bent met het opzetten van een eigen bedrijf, daar horen nu eenmaal ook commerciële zaken bij. En ja, dat voelt voor jou heel tegenstrijdig, werken vanuit je gevoel en daar dan ook geld voor moeten vragen om jezelf te kunnen voorzien in je eigen levensonderhoud.

    Maar ik durf te zeggen dat iedereen die jou kent of gaat leren kennen in één minuut al door heeft dat jij werkt vanuit je gevoel en niet het type mens bent om bewust anderen het geld uit de zak te kloppen voor je aangeboden betaalde diensten.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s