Mijn weegschaal en ik

Tijdens het avondeten vertelde mijn lieve dochter dat ze tijdens haar hockeykamp maar liefst 1 kilo was afgevallen. Niet dat ze hoeft af te vallen! Ze is prachtig en slank alleen vond zij het interessant om het te weten en met ons te delen.

Hierop reageerde mijn oudste (de scherpzinnige 14 jarige) “Als je wil afvallen, moet je de weegschaal weggooien! Want het getal dat je ziet staan zorgt alleen maar voor stress en van stress word je dik.”

Nadat ik was bijgekomen van zijn opmerking, ging ik toch óók op de weegschaal staan. Zo nieuwsgierig als dat ik ben…
Ik roei sinds kort twee keer per week op de Rotte, loop iedere dag gemiddeld 7 km met de honden en fiets naar mijn bestemmingen (een auto hebben we al een tijdje niet meer). Mijn kleding zit niet strakker, dus ja ik denk wel dat ik blij word van het cijfer op de weegschaal.

Potverdrie…de kilo’s zijn er in plaats van afgevlogen gewoon aangevlogen! En dat in een paar weken tijd….

De eerste shock is voorbij en dus tijd voor een stukje reflectie. Zorg ik eigenlijk wel goed genoeg voor mezelf?

Ik kan nog weleens een ontbijtje overslaan en als ik wel ontbijt eet ik yoghurt met cruesli of een boterham met kaas, jam of iets anders. Fruit en ik hebben een haat-liefde verhouding. Ik ben dol op aardbeien, maar ik vind ze té duur! Ditzelfde geldt ook voor blauwe bessen en frambozen. En alleen al het uitspreken van de woorden banaan of sinaasappels zorgt ervoor dat ik gekke bekken ga trekken en IEUW schreeuw! Tja, dan hebben we de lunch nog…ook dat wisselend van dag tot dag.  Zonder kinderen maak ik een salade of even snel een boterham en als de kinderen thuis zijn, dan lunchen we samen. Ditzelfde geldt voor het avondeten. Met kinderen wordt er gewoon gekookt, maar ja zonder kinderen wil ik ook nog wel eens voor iets té makkelijks kiezen of heb ik “eet-dates”. Kortom, geen pijl op te trekken, maar overmatig eten doe ik niet.

Zit mijn gewicht dan toch tussen mijn oren?

Ik weet van mezelf dat wanneer ik me niet veilig voel (lees: ik ga een onzekere periode tegemoet) dat ik mezelf opblaas. Want tja, als ik groot ben dan ben ik minder kwetsbaar…. En dat terwijl ik me nu héél kwetsbaar voel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s